240 stron, książka jest moja

Książkę poleciła mi Sąsiadka, która czyta wiele psychologicznych treści typu różnego, więc i wiele takich treści zna. Ja treści psychologicznych nie czytam, w zasadzie, wcale (chyba, że są wplecione przy przedstawianiu bohatera w książce, którą akurat czytam), i mój stosunek do nich jest pomiędzy ‚mam to w dupie’ a ‚po co mi to’.

Jednak Sąsiadka powiedziała, że to mądra książka i mądra kobita ją napisała, a opowieść o treści zaczęła od tego, że w każdej z nas siedzą się trzy wstrętne babska, które mącą naszym życiem: Posłuszna, Męczennica i Królowa Śniegu. Czym prędzej zapytałam czy Królowa Śniegu to ja, Sąsiadka (przez grzeczność zapewne;) nie zaprzeczyła, pomyślałam sobie aaaaaa, doooobra, to przeczytam o Królowej, 250 stron to chwila, nawet jakby lektura okazała się męką i książkę sobie kupiłam. Bo Sąsiadka powiedziała, że nie pożyczy mi swojej, bo na marginesach różne rzeczy sobie zaznacza i że będzie do niej wracać [więc mam spadać]*.

Zaznaczenie na marginesach i wracanie do tej samej książki, pffff, pomyślałam sobie i wzięłam się za czytanie. Na początku czytałam ją jak powieść, no bo jak miałam ją czytać, skoro całe życie czytam głównie powieści. Po kilkudziesięciu stronach odkryłam jednak, że książka naprawdę jest fajna i że mądra babka musiała ją napisać. (Żeby nie być pfff, jak Sąsiadka, zagięłam sobie kilka rogów, ale zaginanie to wcale nie zaznaczanie, bo zaznaczanie i wracanie do tej samej książki jest dla mięczaków – to chyba jasne?;).

Co więcej, książka otworzyła nieco mój dość zamknięty baniak i być może dzięki niej dokona się zmiana, która dokonać się musi. Może w końcu ogarnęłam co konkretnie mi nie leży🙏(43 lata i już wiem, naprawdę brawo ja😂).

Rozkręciłam się tak, że koło 150 strony wzięłam już marker i zaczęłam oficjalnie zaznaczać co ciekawsze fragmenty (pffff!), a skończywszy czytać, zaczęłam natychmiast drugie podejście, jestem już na 40-stej stronie :).

Dobra i mądra książka, nawet dla opornych, jak ja (pffff;).

Jest nawet możliwe, że będę do niej wracać 😉

*przypis autorki, oczywiście 😉

650 stron, książka jest moja, zamówiona była na Mikołaja, a dotarła po urodzinach (15/02)! 🙂

Warto było czekać, bo jest świetna. To historia 4 kobiet: Berty, Barbary, Violetty (przez V i dwa ‚t’) i Kaliny, wszystkie świetnie utkane i świetnie ze sobą splecione. Co jeszcze lepsze, życie trzech ostatnich toczy się w naszym rodzinnym mieście, czyli Wałbrzychu, więc kiedy jest mowa o poddaszu na Placu Górnika, miejsce pobytu Barbary, Violetty (jeśli akurat gdzieś nie uciekła) i Kaliny jest prawie namacalne.

Historia Berty jest związana z Sokołowskiem, czyli też rzut beretem od nas. Uroczy (i, niestety, prawdziwy) opis poniżej:

„Lekarze w Sokołowsku, które straciło dawną nazwę i splendor, ale nadal pełne było gruźlików, głowili się nad rentgenem Marii, (…). Mieli wielu pacjentów i niewiele środków, wszystko się sypało, a wciąż dosyłano im nowych kaszlących, którzy oprócz gruźlicy mieli płuca pełne węglowego pyłu i od dziecka jeszcze nigdy się porządnie nie najedli, ale często lubili wypić. Już nie leczono klimatem, choć ten pozostał niezmienny, górski i chłodny, bo pojawiły się antybiotyki, magiczne tabletki i zastrzyki, które stawiały na nogi nawet prawie umarlaków i to niezależnie od tego czy spacerowali po górach, czy nie, a część uwagi personelu musiała skupić się na tępieniu palaczy i alkoholików, niweczących starania lekarzy.”

Świetna lokalna saga, nie tak czarna jak ‚Ciemno prawie noc’ (dla tych co nie znoszą czarniejszej wersji Bator; ja akurat lubię każdą odsłonę :), cudne studium kobiet, które potrafią radzić sobie w każdych warunkach i naprawdę ze wszystkiego potrafią zrobić… przetwory.

Polecam 🙂

W bonusie jeszcze dwa urocze cytaty:

„Danuty Papugi, córki Genowefy, matki Joanny i babki Weroniki nic tak nie cieszyło, jak cudze nieszczęście, bo mimo wielu lat praktyki nie nabyła zdolności cieszenia się własnym.”

Jakież urocze i jakie polskie 🙂

I jeszcze:

„Baju, baju, będziesz w raju, a tam na niebiesko sraju.”

🙂