468 stron, książka jest Tereski, kupiona na autorskim spotkaniu z Krajewskim, (ale po autograf to już nam się stać nie chciało🤪)

My, Wałbrzyszanie, jesteśmy przyzwyczajeni do spiskowych teorii dziejących się w nsszym mieście i okolicach – tajemnice, odkrycia i niewyjaśnione historie to nasz chleb powszedni, z szukaniem Złotego pociągu na czele🤪.

‚Drogę krwi’ przeto czyta się bardzo dobrze, bo nie dość, że mamy tajemnice, które powoli odkrywamy, to jeszcze, wraz z bohaterami, szwendamy się po dobrze nam znanych okolicach.

Kryminał jest o przemycie, o miłości (spełnionej i niespełnionej) i tym do czego taka niespełniona miłość może prowadzić. Jest to też historia o biedzie: jak trudno się z niej wyrwać i jak bardzo ludzie się jej wstydzą. Oraz o szaleństwie, które, pojawiwszy się w czyimś umyśle bardzo rzadko znika (choć czasem się udaje).

Dobra lekturka, nie tylko dla mieszkańców Wałbrzycha i okolice. Kto chce poznać Herberta Anwalta, Friedę Bernhaus, Szatanora (i jego tatuaż!), Gang Wilczyc, profesora Morawjetz’a – polecam serdecznie🙂.

Ja miałam jeszcze tę przyjemność, że moglam ją czytać w czasie mych jogowych wakacji, leżąc na leżaczku nad rzeką, czego wszystkim czytelnikom życzę🙂.

Reż. Adrian Panek, 2026, Netflix z Arkiem

Oczywiście czytałam książkę chwilę temu, i, oczywiście, już większość zapomniałam😁, i dobrze, bo było więcej niewiadomych w filmie.

Prokurator Leopold Bilski – bardzo dobry aktorsko i wyglądowo Gierszał – ma karę i zostaje (nie w kozie🤪) tylko przeniesiony na Kaszuby. Miasteczko wydaje się mało ekscytujące, ale tylko do momentu, gdy znika w nim chłopiec.

Jak zawsze, grzebanie w niewygodnych starych sprawach powoduje odkrycie kolejnych niewygodnych spraw, a sprawców tychże irytuje i zmusza do działań lub wyznań, które, z kolei, prowadzą do nowych odkryć.

Dobry film, polecam

636 stron, książka jest moja, dostałam ją od Aśka na urodziny

Czytałam ją jak wściekła, wczoraj skończyłam i nadał trwam w zachwycie.

Dawno nie czytałam takiej ciepłej, ładnej i mądrej książki.

Historia zaczyna się od tego, że 24-letni Émile dostaje diagnozę, że ma alzheimera, bardzo agresywną postać, lekarze dają mu max 2 lata życia.

Oferują leczenie eksperymentalne, na które się nie zgadza, bo od początku wiadomo, że go nie wyleczą, tylko na jego podstawie będą zbierać dane o tej chorobie.

Zamiast tego daje ogłoszenie do gazety, że chce się wybrać kamperem w podróż maksymalnie dwuletnią, opisuje swój stan i szuka towarzysza podróży.

Zgłasza się dziewczyna – Joanne, nie zadająca pytań, cicha, trzymająca się z boku kilka lat starsza.

Zupełne przeciwieństwo Laury, dziewczyny, która zostawiła go rok wcześniej.

I tak zaczyna się wielka przygoda [nie spamuję, bo nie chcę niszczyć niczyich zachwytów, a będą! 😊] i parę innych wielkich i pięknych rzeczy.

To, o czym powinniśmy wszyscy pamiętać, to to, żeby dostrzegać jak piękne jest życie ZANIM dowiemy się ile nam zostało.

A nawet wtedy, jak się okazuje, można dojrzeć cuda, trzeba tylko uważnie patrzyć.

Polecam i zazdroszczę wszystkim, którzy jeszcze ‚Błękitu’ nie czytali.

285 stron, książaka jest Tereski, kupiłam jej ją na Dzień Matki, bo sama chciałam przeczytać🤫🤪.

Książka jest o żonie (a to niespodzianka🤪) mającej kompletnego pierdolca na punkcie swojego męża. Nie jestem ekspertem, ale jej kontrola, nadzór i sterowanie całym swoim życiem tak, by wywrzeć na mężu zaplanowane wrażenie/udzielić mu zaplanowanej kary (prowadzi nawet zeszyt kar🙈) sugeruje grube problemy z deklem i brak kilku, tych ważniejszych mam wrażenie, klepek🤪.

Są takie kobiety, dla których zdobycie męża jest najważniejszym osiągnięciem życia, poza tym nic się dla nich nie liczy i nic innego nie ma sensu. Jej byt na ziemi definiuje bycie mężatką. Bohaterka tej książki mogłaby być liderką tego klubu😁.

Książkę szalenie polecam, zwłaszcza końcówkę🙂. Nic nie powiem, kto przeczyta, to się dowie🥳.

318 stron, książka jest moja

Twardocha kupiłam sobie sama, bo chciałam go przeczytać, co niniejszym uczyniłam :).

I czytało mi się go dobrze, choć, po pierwsze, jest ciężka, bo Twardoch lekko nie pisze, ale to mi nie przeszkadzało, po drugie, mam za lichą wiedzę polityczno-historyczną, żebym mogła ją w pełni ogarnąć. I nie rozumiałam wielu słów, (co nie zdarza mi się często przy lekturze książek po polsku!:).

Dla mnie to jest historia samotności szpiega – klimat powieści jest spasowany z warunkami pogodowo-geograficznymi: jest zimno, ciemno, szaro i samotnie. Ludzie niby są połączeni w jakieś grupy, które na pierwszy rzut oka mogą się nawet wydawać zgrane i spójne, ale to iluzja. W każdej z nich jest oszust, kłamca lub donosiciel, czasem jako trzy w jednym, czasem nie. Jest zimno i samotnie. Wszystkim, i tym w grupach, i tym solo.

Podczas lektury dużo myślałam o szpiegu Smith-cie (vel Janie Kowoliku), mając w głowie bardzo dobry film ‚Doppelgänger’ z Gierszałem, który gra tam szpiega i który w którymś momencie zwierza się jednej ze swych kobiet, że już nie wie kim jest. Szpieg to wielce samotny zawód, bo nie dość, że zazwyczaj działa się w pojedynkę, daleko od rodziny i przyjaciół (których, będąc szpiegiem raczej chyba mieć nie można), to działa się też daleko od siebie. Wcielając się w nową ‚rolę’ trzeba przyswoić sobie mnóstwo rzeczy, zmienić nie tylko wygląd, ale i mindset, żeby ‚na mieście’ nie chlapnąć czegoś, czego, w tym przypadku, nie powiedziałby socjolog.

Książka ma swój urok, choć jeśli szukacie czegoś pogodnego do pociągu, to odradzam ;).

Miałam w planach pożyczyć ją mojemu kumplowi, R., on się zna na historii i broni, on by pewnie wszystkie niezrozumiałe dla mnie słowa zrozumiał, ale za późno – już przeczytał :).