2026, 9 odcinków, Netflix solo

Oczywiście jestem fanką Harrego Hole’a, może wszystkich książek nie przeczytałam, ale na pewno wiele i wszystkie mi się podobały :). Pentagram, na którego podstawie jest serial, mam w domu. Jednak czytałam je dawno i prawie wszystko już zapomniałam. A do tego miałam w głowie wyobrażonego innego Harrego, więc pierwszy odcinek zszedł mi na tym, żeby sobie ten obraz przestawić. Najgorzej ;).

W dodatku zawsze czytałam jego nazwisko HOUL, czyli po angielsku, a to nic z tego – HULE :). Same niespodzianki ;).

Przez mgłę pamiętałam jego partnerkę Rakel (piękna aktorka gra ją w serialu) i Olega – jej syna – chociaż to :).

Serial jest o tym, że TO ZAWSZE MĄŻ – kto czyta kryminały, ten wie ;). Jest dobrze zrobiony, bo, podobnie jak w książkach, my, widzowie, myślimy jedno, a Harry już wymyślił drugie, trzecie i czwarte. Wielu osobników jest dziwnych, albo zgoła pierdolniętych, więc od razu wrzucamy ich do szufladki ‚podejrzany’, ale hola, hola [HOLE’a], nie tak szybko – właśnie dlatego Harry jest detektywem, a nie my :).

Ludźmi zawsze targa to samo – wkurw po zdradzie i odrzuceniu – podczas śledztw warto się temu wnikliwie przyglądać. Druga sprawa, to to, że ludzi są pojebani i to, to się dzieje w ich głowach, to jest kosmos. Żeby znaleźć motyw mordercy, w tym przypadku KURIERA ŚMIERCI, trzeba do tego kosmosu wniknąć.

Szalenie polecam.

Reż. Rebecca Zlotowski, 2025, kino z Tereską

Widziałam kilka zajawek tego filmu i bardzo chciałam go zobaczyć. Powiem tak: film jest fajny, choć o co w nim chodzi nie wiadomo 😉.

Obie miałyśmy takie samo wrażenie.

Przeczytałam jeszcze opis filmy kogoś mądrzejszego na Filmwebie i doszłam do wniosku, że ta osoba też nie wie, o co chodzi, ale umiała to napisać ładniejszymi słowami 😊.

Historia jest taka: Jodie Foster (która w tym filmie jest francuskojęzyczna) jest psychiatrą (znaną). Umiera jej pacjentka i zaczyna się dociekanie, dlaczego. Lilian Steiner (J. Foster) przepisała jej leki więc mąż i córka podejrzewają ją, ona, dla równowagi, podejrzewa męża i córkę zmarłej (która tak naprawdę nie jest jego córką, ale to tak na marginesie 😉).

Najciekawiej jednak zaczyna się robić, kiedy Lilian Steiner poddaje się psychoanalizie – zdaje jej się wtedy, że jest facetem zmarłej pacjentki, że są w sobie zakochani, oboje grają w orkiestrze, a pacjentka spodziewa się dziecka J. Foster (oczywiście pacjentka nadal jest żoną swego obecnego męża – w psychoanalitycznym widzie ten jest dyrygentem tejże orkiestry).

Więc grubo 😊

Najsympatyczniejszą personą w tym filmie jest Daniel Auteuil, czyli Gabriel Haddad, czyli były maż Lilian.

O co z nim chodzi też do końca nie wiadomo 😉.

Ale może nie zawsze o to chodzi, żeby rzecz zrozumieć 😊

6 odcinków, 2026, Netflix solo

Wow, ale dobry! Świetne Kulik, Kulesza i Preis!

Serial jest o tym, że huta truje, że ówczesna władza doskonale o tym wie, ale liczą się wyniki, a nie zdrowie (kejpiaje i dedlajny, tłumacząc na współczesny🤪), a nie zdrowie dzieci, więc stara się rzecz elegancko zatuszować.

Gdy młoda lekarka Jolanta Wadowska – Król (Joanna Kulik) sprowadza się do Katowic i zaczyna pracę w przychodni, rzecz wyłapuje i próbuje na różne sposoby dramatowi zapobiec. Jednak nie jest łatwo – raz – bo system, dwa – bo ludzie, trzy – bo huta – wszędzie bunt, beton i foch.

Ale kobita jest nieugięta i drąży skałę pomału. Do tego jest wściekle zawzięta, jeśli tylko wyrzucą ją oknem mogą od razu czekać na stukanie do drzwi – to będzie ona. Powoli i z wielkim poświęceniem zaczyna zyskiwać zrozumienie u ludzi, do których zaczyna docierać, że huta jednak truje i jak ludzie nic z tym nie zrobią, ich dzieci po prostu umrą.

Nie spamuję dalej. Napiszę tylko, że film jest o latach 70-tych, więc jeśli ktoś tamte czasy pamięta i chce powspominać mleko w szklanych butelkach z kapslem, magnetofony grundig, kawę w szklankach i koszyczkach, syrenki, trabanty i wartburgi – to jest ten serial. Jeśli ktoś chce pooglądać baby wyglądające jak baby, a nie zrobione laski ze szpiczastymi polikami i brodami – to jest ten serial. Jeśli ktoś chce zobaczyć, że w jedności siła, że można żyć z ludźmi i dla ludzi – to jest ten serial. I w końcu, jeśli ktoś chce zobaczyć, że można robić coś, bo tak trzeba, nie patrząc jedynie na swoje zyski i rozgłos – to jest ten serial.

A do tego Michał Żurawski grający [chujka i SBka] Huberta Niedzielę wygląda identycznie jak jeden z moich dwóch ulubionych, ale nieżyjących już niestety, wujków – Adam🙂.

Bardzo mnie ‚Ołowiane dzieci’ wzruszyły i poruszyły, szalenie polecam :).

Reż. Justin Baldoni, 2024, Netflix solo

Wczoraj nie miałam siły czytać, a poza tym musiałam odreagować Marty’ego 🙈🤪, zapodałam więc sobie It ends with us.

Ładny film i choć mówiący o trudnych sprawach to ciepły w odbiorze. Mówi o przemocy i o tym, że niestety to, co masz w domu, jeśli nic z tym nie zrobisz, traktujesz jako [czasem bardzo chujowy] wzór. Więc trzeba mieć oczy otwarte i dbać o siebie.

I nawet jak najładniejszy chłop na świecie obiecuje, że to wypadek i że już nigdy więcej, trzeba spadać I to szybko.

Dobra Blake Lively jako Lily Bloom: fajna kobieta i fajne ubrana🤩.

Polecam🙂

Reż. Josh Safdie, 2025, [urodzinowe] kino z Iwoną

Film poleciła Agniecha, bardzo chciałam go zobaczyć, czekałam na niego jak na och-och-cud i chyba niepotrzebnie 😉, bo dość mnię ta prelekcja umęczyła.

Timothée Chalamet gra dobrze i wzbudza w widzu te emocje, które, zdaje się, miał wzbudzić, czyli wkurwia, ale chłoptaś jest generalnie męczący: rzecz jest o tym, że marzeniem Marty’ego Mausera jest zostać mistrzem świata w tenisie stołowym (w czym jest, rzeczywiście, świetny) i żeby to osiągnąć zrobi wszystko: ma w dupie wszystkich i wszystko, kłamie i unika wszelkiej odpowiedzialności – jak dla mnie do porzygu, więc nawet jak już osiąga sukces, ma się to w dupie, czyli tam, gdzie Marty miał wszystko i wszystkich.

Zdjęć nie daję, bo koleś nie jest za piękny ogólnie, a w filmie ma jeszcze pryszcze i brzydkie okulary, więc teges 😉.

Reż. Thea Sharrock, 2023, Netflix solo

Pamiętam, że ten film leciał w naszym off-owym kinie, ale nie zdążyłam się na niego wybrać, więc ucieszyłam się, że jest na Netflixie.

Film był kręcony w małym angielskim miasteczku, myślałam, że może Southend, bo szalenie podobnie nadmorskie obszary wyglądały, ale nie. Miasteczko, w każdym razie, urocze🙂.

Rzecz jest o tym, że drzw w drzwi mieszkają dwie sąsiadki: świętojebliwa Edith (cudowna w tej roli Olivia Coleman), stara panna, z jeszcze świętojebliwszym ojcem i takąż matką, oraz Rose, młodsza, Irlandka, zdecydowanie NIE-świętojebliwa, klnąca jak szewc, z dzieckiem i partnerem, z którym czasem bzyka się tak, że u świętej rodziny za ścianą podskakują wszystkie krzyże🤪😁.

Pewnego dnia do Edith zaczynają przychodzić ultra nieprzyzwoite liściki. Matka i ojciec dostają białej gorączki, a oskarżenia padają na Rose.

Czy na pewno to ona jest ich autorką?

Tą zagadkę pomoże rozwiązać ta oto drużyna (film warto obejrzeć chociażby po to, żeby zobaczyć co ta  aktorka-policjantka z przodu wyprawia z oczami😁🤪👌).

Bardzo pogodny film, świetna gra aktorska, uroczo pokazana mądrość męska i kościelna😁.

Szalenie polecam!