402 strony, książka jest z biblioteki od Tereski oraz z mojej listy

Bardzo ciekawa pozycja, trochę jak zapis Blair Witch Project, tylko, że tu akcja dzieje się w Słowacji, w górach Trybecz.

Jest to obszar, gdzie podobno naprawdę zaginęło sporo osób w dość niejasnych okolicznościach. Co ciekawe, nie jest to duży obszar (50 km długości i 18 km szerokości), góry nie są wysokie, najwyższy szczyt, Velki Tribec ma 828 m.n.p.m, więc po kilku godzinach marszu w którąkolwiek stronę powinno się dotrzeć do którejś z otaczających pasmo wioch. Okazuje się to jednak nie być takie łatwe.

Główny bohater, Igor, który przychodzi opowiedzieć swoją przygodę Jozefowi Karice, pracuje przy rozbiórce starego szpitala psychiatrycznego. W sejfie tamże znajduje historię choroby i nagrania z sesji faceta, który był w Trybeczu, jakimś cudem stamtąd wrócił, ale zwariował. Pacjent na nagraniach opowiadał, jakoby był zamknięty w czymś szklanym, jakby obserwował świat zza szyby.

Do tego miał zadrapania i poparzenia, których źródło nie bardzo dało się wyjaśnić, gdyż poszkodowany po prostu nieskładnie bredził i ciężko coś sensownego z jego słów wywnioskować.

Igor, który pisze bloga i któremu bardzo zależy na ilości lajków, wspomina o swoich znaleziskach w poście. Natychmiast ruszają komentarze.

Po jakimś czasie auto bloga, jego dziewczyna, jeden komentator postów nastawiony bardzo sceptycznie, oraz jeden szalenie w zniknięcia w Trybeczu wierzący postanawiają ruszyć w góry (zimą, czyli w okresie, kiedy zaginięcie miały miejsca) i we czwórkę rzecz dogłębnie zbadać. Ma to być kupa funu i wrzucania lajkolubnych fotek i filmików ba bloga.

Okazuje się jednak, że może te wszystkie historie o zaginięciach to wcale nie jest bzdura i Trybecz rzeczywiście jest dziwnym miejscem, w którym może rzeczywiście znajduje się szczelina, przez którą można przenikać do światów równoległych.

Dobra książka, dobra historia, polecam.

330 stron, Legimi

Z Chmielarza czytałam ‚Żmjowisko’ i ‚Wyrwę’ i na ich tle, mom zdaniem oczywiście, ‚Wampir’ wypada blado. Książka opisuje sprawę Mateusza Polaka, dwudziestoletniego studenta, który popełnił samobójstwo skacząc z dachu. 

Sprawa zostaje szybko zamknięta, ale jego matka nie może pogodzić się ani ze śmiercią syna ani z faktem, że to było samobójstwo. Dlatego wynajmuje prywatnego detektywa, Dawida Wolskiego, żeby sprawę zbadał. 

Ten Wolski jest nie do zniesienia: paprak i brudas, ciągle tylko pali i chleje, a robić mu się nie chce. Nie wiem kto płaci takiemu detektywowi, wzdech. 

Rozumiem, że każdy detektyw musi być na swój sposób pierdolnięty, jak jest Harry Hole u Nesbo czy Ambrose z The Sinner, ale Wolski to jest dramat. 

Chyba przez niego tak mi się ciężko tą książkę czytało :).

Muszę sobie zarzucić coś lżejszego dla odmiany. 

‚Wampir’ mnie nie urzekł, ale jak donosi lubimyczytać.pl, książka została nominowana w Plebiscycie Książka Roku w 2015 w kategorii Kryminał Sensacja Thriller.

Hm.

276 stron, Legimi

Jak pisałam już wcześniej, Małecki zachwycił mnie ‚Horyzontem’, ruszyłam przeto dalej. 

Wychwalany przez wielu ‚Dygot’ jest zdecydowanie cięższy i przypadł mi do gustu mniej, choć nie mówię, że jest zły.

Jest to mocno poplątana opowieść o dwóch rodzinach: o Łabendowiczach i Geldach.

Jest w niej pies, który na imię Koń i koń, który na imię ma Pies. Jest i sowa – ta ma na imię Durna :).

Jeśli chodzi o bohaterów, to też, co jeden ciekawszy: jest albinos Wiktor Łabendowicz, za którym ugania się okoliczna ludność, wierząc , że zdobycie jego [podobno] szalenie leczniczych organów uleczy ich wszystkie choroby i zapobiegnie problemom, i jego brat, Kazimierz, który twierdzi, że ‚życie to jest jeden, kurwa, dygot’. Kazimierz w dygocie spędził sporą część swego życia, gdyż pił i to na grubo. Długo i często. 

I nie tylko to:

„Do Krysi miał dwanaście kilometrów. Do Gieni osiem, ale Krysia miała większe cycki. Bardzo lubił też Anię, ale ją trudno było namówić do czegokolwiek poza rozmową, a akurat w rozmowie Kaziu specjalnie nie gustował.”

Jest fryzjer Dionizy, domniemany morderca, wskazany przez wariatkę Dojkę i jego chory syn, Jureczek.

Jest i Dojka, dla której od pewnego momentu jedyne, co się w życiu liczy, to fryz.

Generalnie jest to opowieść mało pogodna, szalenie w klimacie Twardocha mi się wydawała. Nie tryska z niej optymizm i nadzieja, raczej pokazuje właśnie ten wspomniany przez Kazimierza dygot.

Więc, kto ma ochotę za-dygotać, zapraszam serdecznie 🙂