287 stron

Książka należy do mojej Teściowej II – Dziuni

 

Temat książki nie jest generalnie zbyt wesoły, bo powodem wygłoszenia Ostatniego Wykładu przez Randy’ego Pauscha, 48-letniego profesora na Carnegie Mellon University, jest jego rak trzustki i informacja, że zostało mu tylko kilka miesięcy życia. 

Jednak Pausch ma 3 dzieci, najstarsze w wieku 7, a najmłodsze w wieku 1,5 roku i ten wykład, w dużej części, wygłasza dla nich, żeby wiedziały jak żył i jaki był. 

Część z rozdziałów jest blablaniem i niewiele wnosi, ale sporo jest całkiem mądrych i wartościowych, na przykład:

„Zbyt wielu ludzi przechodzi przez życie, narzekając na swoje problemy. Zawsze uważałem, że gdyby człowiek spożytkował jedną dziesiątą energii potrzebną na narzekanie i wykorzystał ją do rozwiązania problemu, to byłby zdumiony faktem, jak łatwo poradzić sobie z pewnymi sprawami.”

lub:

„Doświadczenie to coś, co zyskujesz, kiedy nie zyskałeś tego, czego pragnąłeś.”

Dobre, nie? 🙂

Sympatyczna książka, warto rzucić okiem.

424 strony, książka jest moja (prezent gwiazdkowy)

Namówił mnię na nią kolega Schacht, który raz na kilka miesięcy przesyła mi obszernego esa reklamującego jakąś książkę. Ten brzmiał, uwaga: „Hashtag – Mróz”.

Po takiej zachęcie ciężko nie przeczytać 😉

Kryminał jest dobry, wciągający, w związku z czym 26 grudnia już był przeczytany.

Jest to historia grubszej kobity, Tesy, z problememi społeczno-emocjonalnymi, niegdyś zadurzonej w jednym ze swoich wykładowców, która dostaje info, że ma paczkę do odbioru w paczkomacie (chociaż niczego NIE zamawiała). Odbiór tej paczki sprawia, że rusza lawina zdarzeń, niekoniecznie sympatycznych. 

Na Tweeterze zaczynają się pojawiać tweety z #apsyda, co jest dość interesujące, bo osoby, które je puściły są od wielu lat uznawane za zaginione.

Bardzo miło jest od czasu do czasu przeczytać dobry kryminał 🙂

274 strony

Książka należy do mojej Teściowej II – Dziuni 🙂

 

Niestety, jest tu dużo niedobrego nas samych i niestety, bardzo dużo z tego dużo jest prawdą :/.

Warto jednak rzecz przeczytać, żebyśmy może, w końcu, dostrzegli w nas samych coś dobrego, coś pozytywnego i przestali ślepo wgapiać się w zachód.

Pamiętajmy, że „można też – chociaż to wymaga samodyscypliny – powstrzymać się od myślenia źle o całym kraju, kiedy ktoś nam na parkingu porysuje samochód. Wielka zmiana społeczna zaczyna się, powtórzmy, od zmiany w mikroskali.”

Zmieniamy się na lepsze, to moja prywatna obserwacja, ale bardzo pomału. Ale dobre i to. Żeby tylko nie przestało nam się chcieć.

220 stron

(na końcu jest jeszcze treść Konwencji o zapobieganiu i zwalczaniu przemocy wobec kobiet i przemocy domowej, ale ją sobie odpuściłam)

Książka jest z biblioteki, wypożyczyła ją Tereska, ja kiedyś o niej słyszałam, więc ją porwałam i szybko przeczytałam.

 

To jest książka o kobitach. Że, niestety, ale stanowimy drugi sort obywateli, co, w dużej mierze, fundujemy sobie same, grając całe życie rolę zaplecza, a nie postaci pierwszoplanowej i jeszcze się same tym szczujemy (no ale jak to, nie gotujesz swojemu misiowi??? – wszystkie to, prawda, znamy).

Przeczytać warto i warto zobaczyć jaką rolę gra się w swoim życiu oraz czy nie wychowuje się córki na zaplecze, a syna na wymagającego obsługi przeboga – to może nam pomóc – nam, babom, mam na myśli 🙂

Młynarska pisze tak o nas tak:

„Masz pracować, mieć czas dla rodziny, wychowywać, nie mieć cellulitu i zmarszczek, ale też nie wstrzykiwać żadnego botoksu! Masz mieć dobre geny i zbilansowaną dietę. Masz być wyuzdaną kochanką i perfekcyjną panią domu, spalać tłuszcz na siłowni i chudnąć bez wysiłku. Masz gotować jak Gessler i wyglądać, no, niech już będzie, jak Torbicka. A jeśli ci się nie uda, to się nie dziw, kobieto, że zostaniesz sama z rachunkami, że dostaniesz w łeb. Że wywalą cię z pracy, wszystko zwalą na głowę, bezceremonialnie uszczypną w tyłek, zgwałcą pod blokiem lub we własnym łóżku. Za mało się staralaś. Za krótką nosiłaś sukienkę.”

Więc, kurde, się nie dajmy 🙂

Bo nie jesteśmy drugim sortem. 

W każdym razie na pewno nie ja 🙂