Reż. Clint Eastwood; 2003; Netflix z Kacprem

Jak podaje Filmweb, film jest adaptacją książki Dennisa Lehane’a.

Film wyszukał Syn, sprawdził na Filmwebie ocenę (7,7!) [jak zwykła czynić matka;] i decyzja była szybka: dobra, ten.

Film jest o trzech facetach, którzy kumplowali się w młodości. Była jedna sprawa, która dotyczyła całej trójki, ale…karę? za to poniósł tylko jeden z nich i nie odbyło się to bez szwanku dla jego psychiki.

Mija 25 lat, faceci dalej mieszkają w jednym mieście i nawet się widują, ale dopiero morderstwo, które ma miejsce sprawia, że znów muszą się spotkać i pogadać. Bolą niezagojone rany, a demony z młodości nadal siedzą w ich głowach. Nie jest łatwo ocenić co się naprawdę stało, kto co zrobił, od czego wszystko się zaczęło i kto tak naprawdę jest czemu winny.

Dobry film :).

reż. Marc Fouchard; 2018, Netflix

Zostałam na święta sama w chacie i są to, muszę rzec, jedne z lepszych w życiu:). Biegam, czytam i oglądam filmy – zajebiście. Wyjdę pewnie, w związku z tym, na socjo-nie-halo-anty-rodzinną laskę, ale trudno, taka prawda.

Wczoraj miałam plan zacząć oglądać ‚Kalifat’ polecany przez Lasotę, ale jak go włączyłam, od razu pomyślałam sobie o tym, o czym mówiła Sąsiadka, czyli, że ważne jest czym się tapetuje mózg, i uznałam, że dobra, może bez przeginek, w moim mózgu i bez ‚Kalifatu’ jest niezła zadyma ;). Po 20 minutach wyłączyłam, obejrzałam dla rozluźnienia 1 odcinek ‚Peaky Blinders’ (od lat polecany przez Dorotę i Oliwię – fajny, ale chyba muszę się rozkręcić) i znalazłam ‚Break’ – o tańczeniu, czyli to, co lubię, a i dla mózgu coś niezbyt ciężkiego, bo jednak mamy święta, tak? 😉

Obawiałam się nieco jego cukierkowatości, że wszyscy będą tańczyć w różowych tiulach i wyglądać jak Ariana Grande, ale nie (uff) :). Dziewczyna i facet (z którym jednak nie jest długo, ale spokojnie, następca szybko się znajduje) chcą się dostać do elitarnej Bird Dance Company. Mimo, że jest laska jest naprawdę świetna, sprawa nie jest łatwa i potrzebny jest kreatywny trener, który będzie miał pomysł na efekt WOW podczas przesłuchania. Takiego trenera znajduje się przy okazji poszukiwań biologicznego ojca, który zniknął z życia jej matki zanim jeszcze Lucy (nasza bohaterka-tancerka) się urodziła.

Dziewczyna jest piękna, świetnie tańczy i fajnie się ubiera. Trener też jest bardzo przystojny, ale moim zdaniem, to raczej ona powinna uczyć jego, bo chłop rusza się dla mnie jakoś kanciasto. Sprawa gustu, Lucy w każdym razie chłop odpowiada. Pod KAŻDYM względem ;).

Dobry film, jeśli ktoś lubi taniec, a może nawet i dla tych, których taniec obchodzi średnio ;).

reż. Alan Hicks/Rashida Jones; 2018; Netflix oczywiście 🙂

Wiedziałam o istnieniu Quicy’ego Jones’a i wiedziałam, że jest związany z muzyką, ale to raczej wszystko. Obejrzany dokument cudnie otwiera oczy na to CZYM się chłop zajmował i Z KIM współpracował, a robił chyba wszystko, jeśli chodzi o muzykę i współpracował z takimi artystami jak Frank Sinatra, Ray Charles czy Michael Jackson. Do tego wcześniej grał na trąbce (ale to, oczywiście, nie był jedyny instrument, na którym grał), ale po 2 operacjach mózgu! zabroniono mu tego.

Jest producentem najlepiej sprzedającego się longplaya wszechczasów [Thriller] i najlepiej sprzedającego się singla wszechczasów [We Are The World]. I, na przykład, zrobił muzę do ‚Koloru Purpury’ Spielberga. Takie tam, drobne sukcesy ;).

Świetny film pokazujący kawał historii i niesamowitego człowieka.

1999; reż. Richard Curtis; Netflix

1999! Czyli film ma 21 lat! Jaaaka Julia Roberts jest tam piękna (znaczy: ona dla mnie ZAWSZE jest piękna). I Hugh Grant – on gra tam IDENTYCZNEGO faceta, jakim jest jako premier w Love Actually :). Dublinia pisała, że go w tych rolach średnio znosi, ale dla mnie ok.

Dawno już tego filmu nie widziałam i było mi MEGA przyjemnie zobaczyć go znów :). Wraca jak do niego jak do starych przyjaciół, bo nie dość, że zna się już (i to dość dobrze ;)) aktorów, to jeszcze bywało się w miejscach, w których rzecz się dzieje. Wzdech, znów tęsknota za Londynem :).

Gdyby zdarzyło się, że ktoś go jakimś cudem nie widział, to historia jest a la klasyczny Kopciuszek, którym w tym przypadku jest Hugh (William Thacker), a w którym zakochuje się Julia Roberts, która w Notting Hill gra siebie, czyli mega sławną aktorkę (Annę Scott).

Rola, której absolutnie nie sposób przy tej okazji nie naświetlić i wynieść na piedestał jest Spike. A kto chce wiedzieć o co ze Spikiem chodzi, niech sobie film obejrzy :).

Netfix 2020; obejrzałam sama 🙂

Reż. Ryan Murphy

Widziałam zajawkę tego filmu, a że bardzo lubię Meryl Streep, a Jamesa Cordena znam z Carpool Caraoke i też lubię, oraz z tego powodu, że była już 10 w nocy, a ja byłam po pracy, zakupach i przebiegnięciu 12 km i naprawdę nie potrzebne mi były życiowe dramaty, ‚Bal’ wydał mi się idealny.

Fabuła jest taka, że Streep, Corden i Kidman i Rannelsowi nie układa się najszczęśliwiej w ich celebryckich życiach (z powodów takich, że są, jacy są – dotyczy to w szczególności Dee Dee Alen [Meryl] i Barry’ego Glick’manna [James]) i postanawiają jakoś się wybielić i z lepszej strony pokazać (oczywiście dla kasy i sławy, nie ma w nich krzty dobrego serca;).

W tym celu wynajdują SPRAWĘ, dzięki której owo wybielenie nastąpi – i – ta-daam- w Indianie znajdują dziewczynę, która nie może zaprosić na bal swojej dziewczyny, co więcej, Rada Rodziców nawet wstępnie ów bal odwołuje.

Film jest ultra-wymusicalowany, jest w nim mnóstwo przerysowanych brokatów, neonów i kolorów, co jest spoko – dla mnie ok. Podobała mi się też muza, bardzo ładna jest główna bohaterka Jo Ellen Pellman [Emma Nolan], czyli dziewczyna, przez którą cała afera się rozkręca. Do tego pięknie śpiewa :).

Jedno, co mi nie pasowało, to rude włosy Meryl Streep, w których, uważam, wygląda staro i źle, ale może taki był zamierzony efekt. A jak przy tych rudych włosach wskakuje jeszcze w fioletowe brokaty – dla mnie jest koniec;) (ale i tak ją lubię:).

Film na filmwebie ma ocenę 5,8 z którą się raczej zgadzam: nie ma znamion arcydzieła, jest miły lekki i przyjemny, na przedwigilijny wieczór idealny :).

Reż. Richard Curtis, 2003

Płyta DVD! odtworzona na x-boxie😁

To jest mój kochany świąteczny film❤. Oczywiście, że widziałam go jużze 100 razy i oczywiście, że kolejne 100 razy go zobaczę.

Mimo, że mój angielski jest już (delikatnie rzecz ujmując🤦‍♀️) rusty, zawsze oglądam go w oryginale (i wciąż większość rozumiem😁).

Film został nakręcony mniej więcej wtedy, kiedy przez rok mieszkałam w Londynie, tym bardziej kocham i film i tamten Londyn❤. I tęsknię i szkoda mi, że nie mogę tam polecieć.

Poza tym film jest pogodny i wesoły i wielowątkowy, więc każdy coś dla siebie znajdzie.

Więc if you really love Christmas, come on and…watch Love Actually🤪.

reż. Ron Howard, 2020, Neltflix, do 40 przed końcem – z Mężem (więcej nie mógł zdzierżyć;)

Dobry film, ale smutny.

Pokazujący duuuużo gówna maści wszelakiej. To jest historia kolesia, któremu udaje się dostać na studia na Yale, ale patrząc na jego dzieciństwo i młodość, na stosunki rodzinne i jego kolegów, można to spokojnie zaliczyć do kategorii cud.

Już babcia i dziadek wiedli życie, delikatnie mówiąc, patologiczne, więc ciężko oczekiwać, że ich córki będą spokojne i zrównoważone po tym, co przez lata fundowali im rodzice. Główny bohater to właśnie syn jednej z córek.

Co ciekawe, wszystko w jako-takiej kupie udaje się trzymać jego babci, schorowanej, ledwo chodzącej i cały czas jarającej szlugi. Dzięki niej właśnie chłop wychodzi na ludzi.

Fajna jest końcówka i wniosek (by babcia, by the way:): że jesteśmy tym, kim się urodziliśmy, ale to nasze wybory prowadzą do tego, co zadzieje się w naszym życiu.

I nawet z pato-rodziny można się wyrwać.