202 strony, książka jest Karoliny

W ogóle to bardzo spoko, że Karolina kupuje tak dużo książek i że chętnie mi je pożycza 🙂

Ale do rzeczy: Abelarda kocham. Mam wrażenie, że z kabaretami jest jak z fryzjerem, dentystą i fizjoterapeutą: musisz znaleźć swojego. Innym mogą nie pasować, ale jak już znajdziesz SWOJEGO i pasuje – zostajesz z nim 9w wielkim szczęściu:)) na całe życie. Abelard jest jednym z trzech MOICH (oprócz Hrabi – wcześniej POTEMu i Ani Mru Mru), reszty nie trawię, nie śmieszą mnie i kropka.

Byłam ciekawa co też będzie w ‚Zagładzie i czekoladkach’, liczyłam bardziej na rozwinięte podśmiechujki z wszystkiego, tymczasem jest to bardzo trzeźwe spojrzenie na ważne sprawy.

Oczywiście opisany w wielce radosny sposób, na przykład:

‚W Afryce jest trochę inaczej. Tam komary są kozakami. Przenoszą różne choroby, w tym malarię, na którą umierają rocznie miliony osób. Polskie komary mają te afrykańskie nad łóżkiem. Marzą o takiej sytuacji. Żeby chociaż katar. A Afryce komar jest jak wyrok śmierci. Nie zdążysz jebnąć kapciem i już po tobie. Grill nad jeziorem ma ten sam poziom ryzyka, co u nas seks przy krajowej jedenastce.’

‚Generalnie chciałbym, żeby wszystkie tematy religijne były poza mną, ale niestety Kościół katolicki ciągle bierze czynny udział z naszym życiu, nawet jeśli staramy się go omijać. Z jednej strony kumam – jest z nim wciąż związana duża część społeczeństwa. Z drugiej – duża część społeczeństwa związana jest też z piłką nożną, a nie widziałem, żeby PZPN był zwolniony z podatków. Poza tym szkoda, że episkopat wpierdala się tak często w sprawy polityczne, a tak rzadko, kiedy trzeba zareagować na jakieś nadużycia czy prześladowania mniejszości.’

‚Jeśli chodzi o naprawę świata, to powinniśmy zacząć od polityków, prawników, hierarchów, prezesów, dziennikarzy, policjantów i nauczycieli. Od tych, którzy realnie wpływają na życie ludzi. Od tych wszystkich, którzy mówią na serio.

Czym innym jest to samo zdanie wypowiedziane przez posła albo dziennikarza, a czym innym przez komika.

‚”Jebcie się!”, rzucone przeze mnie z uśmiechem na występie w Elblągu, kiedy widownia nie zaśmieje się z poprzedniego żartu, ma zupełnie inną moc, niż kiedy powie to papież do zebranych na placu świętego Piotra’.

Fajne tematy, fajnie podjęte. Do tego rysunki córki Ablarda – Mii – super.

Do mnie to przemawia :). Polecam.

Legimi, 130 stron

Wow, ale książka!

Niby klasyczna historia rodzinna: matka, ojciec i dwie córki. Dom, przed domem drzewo, na drzewie gniazdo, w gnieździe wrony.

Tak to może wyglądać przez okno, kiedy nie patrzy się za długo.

W domu widać więcej: jedna córka jest fajniejsza (Kasieńka), bo jest jak matka, czyli ładnie sprząta. Druga (Baśka) jest mniej fajna, bo nie tak dobrze sprząta, no i się wygłupia, czytaj: maluje, rysuje. A przecież trzeba mieć jakieś normalnie zajęcie. Jak jej mama bibliotekarka, na przykład.

Baśka jest złą córką, więc chyba jasne jest, że zasługuje na to, że matka wciąż się na nią drze, a tato ją bije. Proste.

Nie ma tłumaczenia, nie ma ciepła, nie ma miłości, nie ma wsparcia, nie ma przytulania. Tak to jest, jak ktoś nie zasługuje.

Dobrze, że Baśka ma te swoje obrazki. I wrony za oknem.

Dobra i mocna książka. Polecam.

163 strony, Legimi

‚Świętem ognia’ Małecki sprawił, że spadły mi kapcie. Facet jest wirtuozem gry na uczuciach!

Jest to książka o życiu opowiadana z perspektywy Nastki – 21-letniej dziewczyny z porażeniem mózgowym/ojca, który się nią opiekuje/Łucji – jej siostry – baletnicy. Każdy odkrywa pomału kawałek swojej historii, przez co całość poznajemy bardzo stopniowo i z różnych stron.

Jak to w życiu bywa: to, co widzi jedna strona jest tylko kawałkiem tego, co druguej stronie zdarzyło się naprawdę. Powody działań jednej strony, które nie są jasne dla innej, budzą domysły i przywodzą na myśl rozwiązania zagadek kompletnie niezgodne z tym, co faktycznie się zadziało. Wszyscy to robimy, ale Małecki tak cudnie potrafi to opisać.

No i pozytywne podejście do życia Nastki: oby mieć tak chociaż z 10% tego🙏.

Świetna książka👌🙂

‚Łucja tańczyła spokojnie, z przymkniętymi oczami, i czuła się jak ktoś, kto nie boi się recytować wiersza, bo ma w dupie wiersze.’

Nastka o nauce: ‚Zwykle wszystko wiedziałam. Co prawda na rzeczy, które innym zajmowały kilka minut, potrzebowałam czasami dwóch dni, ale to tylko dlatego, że wydostanie ich z siebie było jak pisanie na klawiaturze pietą i w spadającym samolocie, i po ciemku.’

Dalej Nastka: ‚Marzenia to ogólnie mam trzy. Po pierwsze: pójść sama do sklepu. Już widzę, jakiego bym narobiła szału. Kupiłabym, co by mi się tylko podobało, na przykład sześć czekolad albo nawet osiem czekolad, niech mi ktoś zabroni. No, takie wyjście do sklepu to musi być coś – idziesz sobie dokładnie tam, gdzie chcesz, możesz nawet w ostatniej chwili zmienić zdanie i wejść do jakiegoś innego sklepu, niż chciałaś na początku i możesz być w tym sklepie tak długo, jak ci się podoba, i ani razu nie uderzasz w nic głową ani łokciem, a potem możesz usiąść sobie na przykład w parku na ławce i odwrócić twarz do słońca, i sobie być.’

Nastka: ‚Z dorosłymi trzeba postępować ostrożnie, bo są trochę jak niedogotowane jajko i jak za szybko ich dotkniesz, to wszystko się nagle rozlewa na boki, nie da się tego cofnąć ani posprzątać, jest ogólnie nieprzyjemnie i zostają plamy.’