Kiedyś nie czytałam kryminałów.

Ale po ‚Nie Mów Nikomu’ Cobena oraz ‚Millenium’ Larssona bardzo się to zmieniło i czytam. Jeszcze nie nałogowo, ale na przykład Harry’ego Hole’a bardzo lubię i kolejne z nim powieści wielce mnie wciągają. 

Czytam je mocno niechronologicznie, co wcale mi nie przeszkadza. 

Tym razem Halina podrzuciła mi ‚Upiory’, więc korzystając z tygodniowych wakacji, który się mnię trafiły, przeczytałam.

Ta część jest o dragach – bohaterką główną tego odcinka jest VIOLINA, oraz związana z nią pośrednio lub bezpośrednio ludność. I, ma się rozumieć, pogodny Harry:

– ‚Człowiek to perwersyjny i upośledzony gatunek – powiedział Harry. – Nie ma dla niego uzdrowienia. Najwyżej można uśmierzyć ból.

Rakel przytuliła się do niego.

– Właśnie to w tobie lubię. Ten niezłomny optymizm.

– Uważam roznoszenie słonecznego blasku za swoją misję, kochana.’

🙂

Jednak na pierwszym, niepobitym wciąż miejscu, jest ‚Snowman’.

Qba dał mi ‚Pancerne Serce’ i mówił, że u niego ‚Snowman’ i ono na pierwszym ex aequo. Wzięłam, czytam. Zobaczymy.

‚Pokolenie C’ czyta się szybciorem i raczej z uśmiechem na gębie.

Jest to opowieść o korporacyjnym kolesiu z Warszaffki, który w tejże Warszawce żyje, pracuje, płaci kredyciory i zażywa rozkoszy, głównie cielesnych.

Dużo jest w owym dziele zwrotów łacińskich oraz rzucania mięsem, co, moim zdaniem, dodaje dziełu smaczku. Jednak jeśli się popadnie w chwilową zadumę nad ową książką, dochodzi człek do wniosku, ze takie warszaffskie życie nieco jest, jednak, smutnawe. Wszelkie ruchanka i pijackie imprezy do bladego świtu mogą, oczywiście, być zajebiaszcze, gdy ma się lat 20. Przy 40 natomiast myśli sobie człek: no dobra, i co dalej?

Ale może nie wszyscy tak mają i niektórym, zapewne, to wystarcza. Lub robią tak, żeby wyglądało, że wystarcza.

Podsumowując: czyta się fajnie, ale z zazdrości nie więdnę.

Takie trochę romansidło, ale po ‚Łaskawych’ – jak znalazł. 

Czyta się łatwo, lekko i bardzo przyjemnie. 

Rzecz jest o dwojgu ludzi (dość nietypowo, jak na romans;), którzy znają się 20 lat i zamiast zejść się na początku owej dwudziestki, schodzą się na jej końcu.

A wtedy jest już trochę za późno. 

Jednak lepiej późno niż wcale – wiadomo.

Dexter – facet – jest generalnie typem fafki/alkoholika, który dzięki wierze w swą cudowność jest w stanie doszczętnie spieprzyć wszystko, co osiągnął, co, niniejszym, czyni.

Emma – babka – wydaje się być inteligentna i mieć poczucie humoru. Na początku trochę w siebie nie wierzy, ale w efekcie udaje się dojść do tego, do czego zawsze dojść chciała. 

Jak to zwykle w takich przypadkach bywa, całe życie ją bardziej ciągnie do niego, a jaka ona jest fajna chłop orientuje się, ma się rozumieć, na końcu, gdy już jest za późno. 

Dzieło zmieniające życie to to nie jest, ale czyta się, jak wspomniałam, miło.

Od kilku lat słyszałam o tej książce i bardzo chciałam ją przeczytać. 

Jest ciężka.

Jest długa.

Jest trudna. 

Dla mnie to historia o trzech sprawach: 

– po PIERWSZE o dzieciństwie, które zawsze wpływa na dorosłe życie, a im bardziej wypaczone dzieciństwo, tym większe popapranie w życiu dorosłym;

– po DRUGIE o roli, mam na myśli, że człowiek zostaje w jakąś rolę wrzucony i, chcąc nie chcąc, zaczyna ją grać. Łatwo ocenić Maximiliana Aue i powiedzieć o nie nie, ja bym absolutnie tak nie zrobił. Nigdy. Powiedzieć łatwo. Ale co innego się mówi będąc zupełnie poza sytuacją, a co innego, jak się w niej znajdzie, w samym środku, z głodem, strachem i popapranym dzieciństwem w komplecie. 

– po TRZECIE o granicy między szaleństwem a normalnością, pomiędzy cienką kreską te dwie sprawy oddzielającą. GDZIE ona jest, w którym miejscu się zaczyna? 

Z jednej strony można by bohatera znienawidzić, biorąc pod uwagę tylko parę jego czynów, nie mówiąc o całokształcie. Z drugiej jednak, myślę sobie DLACZEGO świetnie wykształcony, bardzo inteligentny człowiek dał się w taką rolę wcisnąć i grał ją, choć mógł przestać. Przynajmniej na początku.

I zastanawiam się co na jego miejscu zrobiłabym ja. 

Książka nie jest z tych, którą można polecić – przeczytaj, bo fajna. Bo ona nie jest fajna. Jest drastyczna, bardzo smutna i trudna. Jest prawdziwa. 

Ale zawalczyć warto.