Z Lema czytałam tylko jego listy do Mrożka i bardzo mi się owe podobały.

Wydał mi się chłop personą o nadzwyczaj światłym umyśle i wysokim poziomie jadu. 

(„Dosyć, że Triody znikł, ledwo „Awruk!!” krzyknąć zdołał, słowo ulubione [moje też:], zawołanie bitewne rodu.”

Postanowiłam więc rzucić okiem na coś jeszcze jego autorstwa, ale żeby nie iść od razu na głębokie wody, w Solarisy czy Cyberiady, wzięłam się za Bajki Robotów. 

Moja opinia o tymże zbiorze jest następująca: niektóre z tych bajek wydają się masakratycznie ciężkie! Nagromadzenie w nich wszelkiego rodzaju metali, chemikaliów i różnej maści ustrojstw jest tak wściekła, że czytając zastanawiałam się momentami ALE O CZYM JEST WŁAŚCIWIE TO ZDANIE, KTÓRE CZYTAM? Nie jestem, ma się rozumieć, fizykiem jądrowym i wiadomym jest, że wielu kosmiczno-chemiczno-matematycznych (tych zwłaszcza!:) zagadnień nie kumam, jednak jest to lektura dla klasy 6. Nie wiem jak radzą sobie z tymi cięższymi bajkami dzieci, mnie za łatwo nie szło 🙂

Na szczęście niektóre wielce są urocze („Doradcy Króla Hyropsa”, „Bajka o Maszynie Cyfrowej, co ze smokiem walczyła”), więc się aż tak bardzo na pana Lema nie nadęłam :).

Lubię książki, która dzieją się w miejscach, które znam. 

A że dwa lata mego życia przemieszkałam we Wrocławiu, znam go nieco i mam sporo wspomnień z nim związanych. 

 

Edward Popielski to taki wrocławski Harry Hole. Przyszło mu żyć w nieco cięższych czasach niż Harry i jest trochę od niego starszy, ale mimo tego daje radę.

Tym razem musi rozwiązać zagadkę gwałtów i morderstw dziewcząt, a to wymaga zainteresowanie się Armią Czerwoną, UB, NKWD oraz Gymnasium Subterraneum.

Ciekawy pomysł z rozbiciem opowieści na wątki, które dzieją się w różnych latach: od 1946 począwszy na 2012 skończywszy. 

Dobra, ale bardzo brutalna. 

Książkę pożyczyła mi pani od niemieckiego i chyba ją, przy okazji, nieco przereklamowała. 

Zaczęłam czekać na cud, który, jednak, się NIE zdarzył 🙂

 

„Małżeństwo we troje” to zbiór kilku opowiadań. I o ile pierwsze, „Dwóch panów z Brukseli” mi się podobało, bo miało w sobie to coś, była i akcja i oczekiwanie i uczucia i zaskoczenie, tak im dalej – tym średniej. 

Pozostałe wydały mi się zbyt… łopatologiczne? Mam na myśli to, że autor na 40 rożnych sposobów stara się pokazać rzecz, którą widać już po pierwszej wskazówce. Pan się przewrócił i leciała mi krew. I bolało go (wiem). I cierpiał (wiem). I był smutny (wieeeem!). I naprawdę mu w ten dzień nie poszło. 

HALO, miałam ochotę powiedzieć, panie Schmitt, WIEEEEM!

Opowiadanka jednak napisane są zgrabnie, i czyta się je szybko. Nawet w systemie praca – dom – biegi – grabienie liści da się spokojnie ogarnąć owe 250 stron w tydzień. 

Książki nie odradzam, na lubimyczytac.pl jest wiele opinii, gdzie ludzie piszą, że są nią zachwyceni.

A cud, być może w tej książce jest, tylko moja głowa niekoniecznie jest na odpowiednim etapie cudowności, żeby to odkryć 🙂

Muszę coś jeszcze pana Schmitta przeczytać. „Małe Zbrodnie Małżeńskie” mi się podobały, więc wynik jest ZBRODNIE + i MAŁŻEŃSTWO -.

Trzeba coś z tym zrobić 🙂

To nie jest książka, którą się połyka w dwa dni. 

Trzeba ją sobie dawkować. Trzeba myśleć o tym, co się czyta. 

 

Trywializując nieco treść, można powiedzieć, że to opowieść o notesie. 

We wczesnej młodości facet zakłada sobie notes z adresami i sukcesywnie dopisuje do niego nowe nazwiska, wrzuca w środek wizytówki. Aż nadchodzi taki moment, że notes zaczyna mu się rozpadać i musi się zabrać za porządki w nim: oddzielić ludzi ważnych od nieważnych, żywych od umarłych, znajomych od nieznajomych. 

Musi przejrzeć całe swoje życie, przyjrzeć się sobie i ludziom. 

A ludzie, jak to ludzie, bywają różni. Czasem filozofujący, jak krawiec Radzikowski: 

„Nie ma pracy bez pomyłek, jak nie ma życia. Z życiem nawet gorzej, bo najczęściej nie da się naprawić. Albo od początku do końca jest pomyłką.”

a czasem… sekretaryzujący 🙂 – jak sekretarka: 

 „Wszystkie chłopy są takie same. Z wierzchu batman, a w środku galareta.”

 

Co mnie wielce zdziwiło, to ‚amebstwo’ głównego bohatera w stosunku do ludzi. Amebstwo, czyli poziom uczuć na poziomie ameby. Dużo więcej emocji wkładał w ten swój notes, interesy, wyjazdy, przeprowadzki, ogólnie rzecz biorąc – w pierdoły niż w stosunki międzyludzkie. Niby ‚uciekał sam przed sobą’, ale moim zdaniem to raczej przejaw skrajnej dupowatości, a nie dobrze brzmiącego ‚uciekania przed sobą’. Miał się spotkać z przyjacielem z przed lat – nie pojechał, całe życie kobieta, która go kochała pisała do niego listy, a on na żaden nie odpisał. Przeglądał sobie notes i wyjeżdżał w interesach. Żył tak, żeby się przypadkiem w żadne ludzkie sprawy bardziej nie zaangażować. 

Dziwne. 

Generalnie książka mi się podobała. I język którym była napisana – bardzo. 

Trzeba się Nad nią zatrzymać i pomyśleć. 

A w naszych wściekle gnających czasach to potrzebne.