Dziś w poszukiwaniu CO BY TU OBEJRZEĆ na chwil kilka włączyłam program EXTRA ŚLUB czy CZAD WESELE czy jakoś tak. 

Tytuł jest mało ważny w porównaniu do tego co działo się W programie. 

Otóż, (nie)panna (dawno)młoda najsampierw wybierała suknię. 

Wybrała ukochany przeze mnie model z bufkami, kokardkami, upięciami, trenem, tiarą i broszką. I etolą (E! Tola! etola ci się upaprała! :), na kokardę wielką, ma się rozumieć, wiązaną. 

Ale dobra. 

Ślub miał być w stylu KRÓLOWA ŚNIEGU. (Dobrze, że zapomniała o Pokemonach na chwilę;)

Cała sala miała zostać obsypana białym confetti. Już zaczynam zazdrościć drużynie sprzątającej. 

Ale to wciąż nic.

Przed budynkiem stała kareta.

Zaprzężona w renifery-miniaturki (albo nie znam rozmiaru renifera, albo to nie były renifery tylko wyrośnięte szkockie terriery)!

Gdyby mój Mąż

zobaczył mnie w takiej sukni

pląsającą w tym confetti

z tą tiarką na bani

i jakbym zajechała po niego napędzaną reniferem karocą

to jestem w 100% pewna, 

że ślub musiałabym wziąć z tymże właśnie reniferem.

I to dopiero byłby Extra Ślub:)

Z sali ślubów żegna Państwa Jana Renifer:)

Słyszę kątem ucha rozmowę mego Męża z Synem:

– Bo ty ważysz 20, mama 60, a ja 100 kg.

– 100!??? Ważyłbyś mniej!

Mój Mąż, ułożywszy uprzednio usteczka w prostą kreskę:

– Pracuję nad tym…

Czasem wszystko psuje się naraz.

ALE żeby się wszystko naraz zepsuło, muszą być spełnione odpowiednie warunki: 

1. masz TO jedno i jest ci ciągle potrzebne

2. nie masz szmalu na drugie

3. jest koniec miesiąca lub wcześniej przepultałeś wszelkie zaskórniaki na jakieś gówno

4. nigdy nie psuje się łatwowymienialna część TEGO za 2 zyle, zawsze jest to integralna część sterująca wszystkim, nie ma tego w sklepach, albo jest lecz kosztuje 15 000 (w kredycie 50/50)

5. czas zepsucia jest zawsze cudownie przez organy psujące dobrany: teściowa wpadnie na ciasto – psuje się piekarnik, muszisz w nocy skończyć extra ważną pracę na kompie – zdechnie komp, albo się chociaż kilka razy wyłączy znikając ci co potrzebniejsze dane, chcesz gdzieś szybko pojechać – zdupi się wóz, wracasz do zamrożonego domu – siądzie ogrzewanie. 

U mnie kumulacja jest, zdaje się, w fazie kumulacyjnej, czyli ciągle coś dochodzi. Zaczął komp, ale po wizycie u mego brata odzyskał jakąś część władzy i działa. Lecz stoi nad krawędzią i wiem, że czeka na dobry moment, by skoczyć. Do tego dochodzi pralka, do której obecnie potrzebne są 2 osoby podczas cyklu praniowego: ja ją przestawiam i uruchamiam, jak się włącza, wyłącza i zastyga (zjebany programator), a mój Mąż ją trzyma jak wiruje, bo siadły amortyzatory czy to co tam, kurwa, ten bęben trzyma. Na dokładkę cieknie kaloryfer w łaźni. 

W bonusie doszedł samochód, który sobie elegancko jechał, gdy nagle pierdnął i jechać przestał. I teraz drużyna badawcza bada CZYM tak pierdnął i czemu stanął, póki co bez spektakularnych sukcesów.

I teraz nie wiem: czy to już? Czy coś jeszcze.

Bo muszę zadać pytanie JAK ŻYĆ i nie wiem czy już mogę.

Jestem z siebie niebywale dumna. 

Znów dokonałam czegoś fantastycznego. 

Poszłam z Chłopakami do parku linowego i na tor saneczkowy. 

Syn mnie skusił na te saczeczki. 

To wsiadłam.

I tak pruliśmy…

że, kurwa, z tych saneczek do rynny wypadłam. 

Oczywiście się obiłam (dobrze, że ramię, nie baniak:).

Osiągnięcie na miarę toru.

40 milionów ludzi zjechało i nic im się nie stało. 

Poszłam ja…

Mój Mąż do tej pory nie może pojąć JAK można z tych saneczek wypaść. 

Można:)

Jak kto chętny, mogę nauczyć.