Muszę zaznaczyć, że ta książka jest z biblioteki. 

Po jakiś 10 latach przerwy się zapisałam i jestem szczęśliwa 🙂

Nie wzięłam jej dlatego, żeby poczytać o strrrrrasznej walce z nałogiem i wychodzeniu z niego, bo o strrrrasznej walce z nałogiem to jest ‚Milion Małych Kawałków’.

Opis mówi, że chłop dał radę się uwolnić z nałogu i chciałam zobaczyć jak mu poszło. I dlaczego zaczął. 

I bardzo mnie zainteresowało to, co pan Meszuge napisał, czyli, że alkoholizm to nie jest problem stricte alkoholowy, tylko problem dysfunkcji społecznej w człowieku. Że to jest pewien rodzaj strachu, niezgrania, niedopasowania się do reszty. I walki z tym strachem, zazwyczaj nieudanej. I Żeby przestać być alkoholikiem, nie wystarczy przestać pić, tylko trzeba sobie sporo w bani poprzestawiać. A do tego trzeba mieć jaja i moc, więc udaje się z rzadka. 

I kiedy pomyślę sobie o alkoholikach, których historie znam dobrze (niektórych aż ZA:/), do każdego z nich mi ta dysfunkcja BARDZO pasuje. 

Pod tym względem książka mnię spraw parę ‚rozjaśniła’ 🙂

Nie bardzo podobało mi się natomiast to, że pan wpada w klimaty, że Bóg otoczył go cudowną opieką, że się modlił itd i Bóg go wysłuchał. Takie ‚wyznania’ zawsze brzmią dla mnie obłudnie, być może dlatego, że znam co najmniej jedną osobę, która mówiła TAKIE rzeczy, że się wydawało, że ona i Bóg to niemal jedno, ale nie przeszkadzało jej to w byciu mendą dla otoczenia w międzyczasie. Więc jak słyszę, że czyjeś życie Bóg w cudowny sposób odmienił, jestem w stanie na miejscu się porzygać (tym razem się jednak jakoś powstrzymałam 🙂

Szacun dla chłopa, że dał radę. 

Ładnie pan Pilch pisze. 

Historyja jest o słyszącym PINy panu oraz jego dalszej i bliższej familii oraz szeroko pojętych znajomych.

Rzecz dla mnie tym ciekawsza, że bohater ‚Miasta’ jest 1976 roku, czyli 2 lata starszy ode mnie, więc wszystkie opisy dzieciństwa, sklepowo-gospodarczych oraz podwórkowo – życiowych spraw są dla mnie wyjątkowo jasne oraz, dzięki sporej dozie  jadu w dziele zawartemu – wesołe :).

Pilch, miałam wrażenie, skupił się nie tylko na historii, ale i na słowach, co BARDZO w tej książce widać (Konstancja opowiada o wierszach swego amanta: „Na poezji specjalnie się nie znam, ale utwory, które on z siebie wydzielał, to był paraliżujący horror”). 

Oczywiście – autor piszący książkę ZAWSZE skupia się na słowach (błyskotliwe odkrycie :), ale czasem, mam wrażenie, wątek jest ważniejszy od opisywanych go słów.

Tu jest po równo, a może nawet słowa użyte do opisu owego wątku są lepsze niż on sam (niż wątek, nie niż Pilch:). 

Książka rozbawiła mnie od samiutkiego początku. Niegdyś, bowiem, moje koleżanki miały w kiblu listę, na której kolekcjonowaliśmy co ciekawsze imiona zestawione z nazwiskami (PRAWDZIWE). Nie będę ich tu wymieniać, ażeby uniknąć ewewntualnych prześladowań, ale było pośród nich parę budzących niesłabnących podziw (dla rodziców głównie) dzieł :).

W ‚Mieście utrapienia’ już na pierwszej stronie pojawiają się, jakoby z naszej kiblowej listy wzięci: Esmeralda Dorsz, Luizjana Poświat, Oliwier Gruchała oraz Patryk Wojewoda.

Już po pierwszej stronie chłopa polubiłam 🙂