485 stron

Książkę pożyczyłam od Moniki i Olka.

Jest to dwudziesta ósma książka w tym roku, i chyba ostatnia, bo, co prawda, zaczęłam I tom Harrego Pottera, ale raczej go dziś nie skończę :).

Jest to, oczywiście, kryminał, od których miałam sobie zrobić przerwę, ale idzie mi to dość słabo, bo oprócz tego pożyczyłam sobie dwa od koleżanki i na gwiazdkę dostałam kolejne dwa. Jenak, na dowód, że proces DEKRYMINALIZACJI jednak trwa, wypożyczyłam sobie ‚Kronikę Ptaka Nakręcacza’ Murakamiego. No i Harry Potter też nie jest kryminałem :). 

‚Behawiorysta’ jest o tym, że facet morduje ludzi, co nie jest szczególnie zaskakujące w przypadku kryminału, jednak sposób jest zgoła unikalny: facet wybiera sobie co najmniej dwie ofiary, a o tym kto zginie decyduje szeroko pojęte społeczeństwo. Podczas każdego Koncertu Krwi Kompozytor podaje kilka informacji o każdej z ofiar, na przykład, że młody mężczyzna jest mordercą i ma kogoś na sumieniu, ale o zakończeniu procesu resocjalizacji może stać się wspaniałym człowiekiem. Cała akcja odbywa się w sieci, gdzie również odbywa się głosowanie i ‚zwycięzca’ odchodzi na zawsze. 

Policja natychmiast bierze się do poszukiwań chłopa, co niestety nie jest łatwe, w związku z czym decydują się nawet na pomoc Gerarda Edlinga, byłego prokuratora, eksperta w dziedzinie kinezyki, działu nauki zajmującego się badaniem komunikacji niewerbalnej. Edling jest w stanie trochę pomóc, aczkolwiek też bez szału. Kiedy jednak dochodzi do konfrontacji jeden na jeden okazuje się, że Kompozytor uczęszczał na wykłady Edlinga i uważa go za równego sobie przeciwnika. Akcja zaczyna przyspieszać. 

O ile do połowy akcja lekko się rozwlekła, tak po połowie przyspieszyła, a już końcówka rzuca na kolana. Dobra historia i dobra intryga. Polecam 🙂

I życzę wszystkim Czytaczom i Nie-Czytaczom szczęśliwego Nowego Roku 🙂

470 stron

Książkę pożyczyłam od Moniki i Olka

Najbardziej lubię takie dni, kiedy nie muszę wstawać na dźwięk budzika. A że mój budzik dzwoni w tygodniu o 5:45, kiedy zdarzają się dni jak dziś, że wstaję o 9:30 oraz wiem, że po śniadaniu będę mogła w spokoju czytać książkę, jestem najszczęśliwsza na świecie :).

Do rzeczy: do tej pory czytałam tylko jedna książkę Murakamiego – o bieganiu, która zresztą bardzo mi się podobała. Od dawna chciałam przeczytać jakąś inną, ‚prawdziwą’ jego książkę żeby zobaczyć czy mi się spodoba – i – ta daam – Olek i Monika mieli ‚Norwgian Wood’ – to capnęłam :).

R. ostrzegała mnie przed Murakamim, że jest zboczony (zaiste, potwierdzam), do tego książka jest konkretnie popaprana, o popapranych ludziach, co mnie jednak nie zniechęciło, gdyż przez szereg lat mego życia czytałam głównie takie (co widać, zaraz ktoś powie ;). 

Historia dzieje się w Japonii, w latach sześćdziesiątych i jest o tym, że jest sobie koleś, imieniem Watanabe. Watanabe miał przyjaciela, Kizukiego, ale Kizuki popełnił samobójstwo i, niejako w spadku po nim, została mu dziewczyna Kizukiego, czyli Naoko. I Watanabe i Naoko średnio sobie poradzili ze śmiercią przyjaciela/chłopaka i, o ile Watanabe twardo stąpa po ziemi i jest w stanie funkcjonować w społeczeństwie, tak Naoko nie bardzo się to udaje i trafia do ośrodka terapeutycznego. W tym ośrodku Naoko opiekuje się Reiko, również nie bardzo ogarnięta życiowo, a w Tokio, do Watanabego przystawia się panienka Midori, zwolenniczka niezależności i swobody seksualnej. Więc nudy nie ma 🙂

Czyta się to jednak bardzo dobrze i jak człowiek przywyknie, że co 2 strony ktoś z wyżej wymienionych osób kogoś bzyka, to całkiem przyjemna lektura. Mimo wszystko, jet w tej książce dużo spokoju. 

Zaraz zabieram się za ‚Purezento’ Batorowej, które dostałam na gwiazdkę, które też jest w japońskich klimatach.

No no, jak tak dalej pójdzie, to sobie Toyotę kupię 😉 (never 🙂

540 stron

Książkę pożyczyła mi pani od niemca

Generalnie zabrałam się za ‚Norwegian Wood’ Murakamiego, którą czyta mi się bardzo dobrze. Wtem, 7 grudnia pani z niemca przyniosła na lekcję książkę i rzekła: 

– Pani Joanno, kupiłam dla mojej siostry znad morza, jak pani do za tydzień przeczyta, proszę brać.

Spojrzałam na grubość książki, oraz na fakt, że w piątek idę tańczyć i na pewno nie wrócę przed północą oraz, że w niedzielę odwiedzam znajomych i doszłam do wniosku, że nie zdążę.

– Dobra, pani Joanno, ostatni raz będę na zajęciach dwudziestego.

Przeto ruszyłam z kopyta i dziś skończyłam 🙂

Jest to nieco romansidłowa pozycja, ale czyta się ją nadzwyczaj dobrze, klimat trochę podobny do ‚Cienia Wiatru’ Zafona. Akcja dzieje się trochę w Genewie, trochę w Paryżu, ale przede wszystkim w Rio do Janeiro i to w okresie, kiedy stawiają Cristo na górze Corcovado, więc oprócz wątków typu, że on jej spogląda w oczy, a ona omdlewa z zachwytu, jest trochę historii i trochę zagadek (Harry Hole by je rach ciach rozwiązał, ale tu nie wszystko idzie tak sprawnie ;), pewnie przez to spoglądanie w oczy).

Jest to historia sześciu adoptowanych sióstr, którym umiera ojciec (Pa Salt) i każdej zostawia list. Mai (bohaterka tej części) zostawia jeszcze prezencik, dzięki któremu będzie mogła zacząć poszukiwanie swoich korzeni. Oprócz listów zostawia im też rzeźbę, której fragment stanowi strefa armilarna, czyli obręcze ze współrzędnymi, przy pomocy której starożytni Grecy określali pozycję gwiazd, a w ciągu dnia – czas. Dla Mai miejsce przez nie wyznaczone to Rio de Janiro. 

Lekka dobra książka na zimowe wieczory, w kilka z nich spokojnie można ją pochłonąć.

303 strony

Książkę pożyczyła mi Teściowa II – Dziunia 🙂

Arcydzieło to to, moim zdaniem, nie jest, co więcej, uważam, że nieco pani Gretkowskiej nie poszło.

Może jeszcze do połowy jakoś wszystko trzyma się kupy – przynajmniej wiadomo PO CO to zostało napisane, mamy Nataszę, która dorabia rozbierając się przed kamerą komputera, mamy zainteresowanego nią Toma – ok. 

Kiedy jednak Natasza jedzie do Toma, do Stanów i kiedy światem zaczynają rządzić sieć i kwanty, to już, kurwa, jak dla mnie, za dużo. Brakowało już tylko tej czarnej magmy z końcowych scen ‚Lucy’ (oglądałam, ale broń Boże nie polecam) i były komplet. 

Więc nie, nie polecam, ani do czytania, ani na prezent, brrr.