280 stron, książka jest Rodziewiczów

Świetny reportaż. Cytując za opisem na okładce:

„Białystok. Według rankingu „Guardiana” żyje się tam lepiej niż w jakimkolwiek innym polskim mieście, lepiej nawet niż w Wiedniu czy Barcelonie. To na Podlasiu mieszkali obok siebie Polacy, Ukraińcy, Białorusini, Żydzi i Tatarzy. To tu narodził się język esperanto i tutaj przyszło na świat pierwsze polskie dziecko z in vitro. Jak doszło do tego, że w medialnym przekazie dominują płonące mieszkania, swastyki na murach, antysemityzm, rasizm i kibolskie porachunki?

Marcin Kącki szuka śladów wymordowanych sąsiadów, przygląda się krwawiącej hostii z Sokółki, czyta tablice pamiątkowe i akta prokuratorskie. Rozmawia ze społecznikami, z przedstawicielami władzy i Kościoła, z mieszkańcami wsi i bloków, z młodymi neofaszystami.

Z tego wielogłosu wyłania się złożona historia „miasta bez pamięci”. Mocna książka pisana w bezlitosnym świetle reporterskich reflektorów, bez taryfy ulgowej, ale i bez jednoznacznych ocen”.

Od siebie dodam, że w tej książce bardzo, BARDZO widać, jak wyznanie chrześcijańskie dewastuje nasze mózgi :(. Twór, który, teoretycznie, ma nauczać dobra i miłości drugiego człowieka, wręcz przeciwnie, generuje u swych wyznawców zamknięcie się na wszystko, co nie ich, nawołując do zapomnienia/zadeptania/zniweczenia wszystkiego, co kościółkowe nie jest. A ludzie z wypranymi mózgami nie są w stanie choćby spojrzeć na boki i dostrzec, że istnieje coś jeszcze, coś oprócz tego ICHNIEJSZEGO, o zrozumieniu czegokolwiek spoza tego rowka, którym karnie podążają, jak im hierarchowie nakazują, nie wspominając. Dramat.

Nie twierdzę, że religia i wiara to coś złego, ale ich polska wersja, naprawdę, budzi grozę. Poziom zaślepienia jest niewiarygodny.

Na pocieszenie, na koniec 2 cytaty:

1. Wierszyk Magdaleny Czapińskiej, który Szamatowicz (lekarz, który zaczął stosować in vitro w Białymstoku) powiedział w odpowiedzi do biskupa, który kazał mu zamknąć klinikę, bo „nie godzi się, by zabijano dzieci kosztem innych”:

„W departamencie spraw niebieskich

są moje akta personalne

i każdy krok mój pilnie śledzą

anioły twe transcendentalne.

Lecz gdy przed Tobą kiedyś stanę,

Sam chcę się z życia wytłumaczyć,

proboszcz by nie dał rozgrzeszenia,

a Ty zrozumiesz i przebaczysz.

Więc – póki żyję, myślę, czuję –

niech ręka boska broni mnie

przed pychą i nadgorliwością

Twych urzędników, Panie B.!”

Oraz ZAMIAST ZAKOŃCZENIA: ” Idea Zamenhofa [chłop, który stworzył esperanto], by ludzie żyli w zgodzie, zawarta symbolicznie w języku esperanto, została w 1977 roku wyryta na złotej płytce i umieszczona w sondzie Voyager, z pozdrowieniami dla obcej cywiliazcji. Sonda minęła Układ Słoneczny, jest dwadzieścia milionów kilometrów od Białegostoku i ciągle się oddala…”

Uff 🙂

A reportaż serdecznie polecam.

277 stron, pdf od Iwony

II-gi tom historii Eleny i Lili, dwóch przyjaciółek, które jeszcze jako małe dziewczynki postanawiają, że będą bogate.

Każda z nich zdobywa bogactwo (wewnętrzne i materialne) w inny sposób. Lila, która wyszła za mąż i ma tytułowe nowe nazwisko, ma, owszem, bogactwo (albo: przynajmniej nie klepie już biedy), nie ma jednak szczęścia, nie ma spokoju i nie ma też za bardzo sensu w jej związku i życiu.

Elena nie ma męża, nie ma nowego nazwiska, ma za to możliwość nauki, z której korzysta ile wlezie, jednak ale znów zawsze brak jej pewności zawsze uważa, że jest w cieniu Lili. I tak chyba zaiste jest.

Ech, nie jest łatwo lekko żyć, jak mawia ma matka Teresa🙂.

Książka dobra, może trochę za bardzo kobieco-wynurzeniowa jak dla mnie, ale czyta się dobrze.

Dziarskie z nich laski👌

652 strony, twarda okładka, co jest dość istotne, kiedy książka spada człowiekowi nocą na łeb (mi spadła 🤦‍♀️), pożyczona od Karoliny

Kolejny fajny kryminał ze Strikiem i Robin, znów Londyn i znów plątanina wątków. A wszystko zaczyna się od tego, że do agencji wpada wyglądający na psychicznie chorego facet i mówi, że 20 lat temu byl swiadkiem jak ktoś zamordował dziecko i zakopał je koło konia owinąwszy w różowy kocyk.

Facet wygląda na oszołoma, ale ten kocyk nie daje Strikowi spokoju, bo wydaje się zbyt charakterystycznym i zbyt dobrze zachowanym w pamięci szczegółem, więc zaczyna się sprawie przyglądać.

A że sprawa łączy się ze śledztwem, które zlecił mu szanowny pan minister, akcja zaczyna się elegancko rozkręcać.

Dobra akcja i dobra książka, polecam 👌🙂.

482 strony, książka jest moja, nabyta w Biedrze 🙂

Jak głosi info na okładce „Polscy pisarze niosą pomoc w czasach pandemii. Książka – cegiełka akcji charytatywnej „NADZIEJA””. W/w Polscy pisarze to, między innymi, Olga Tokarczuk, Andrzej Stasiuk, Mariusz Szczygieł czy Jacek Denhel, więc na bogato.

Jest to zbiór opowiadań, lepszych i gorszych, krótszych i dłuższych, typu różnego. Czyta się je bardzo sympatycznie.

Jedno z nich, na przykład, jest o tej babce, która pierwsza z kobiet pobiegła maraton:

„Odebrała mama i chociaż nie miała za bardzo pojęcia , czym jest ten konkretny maraton, życzyła mi wszystkiego dobrego i powtórzyła to co zawsze w takich sytuacjach, na przykład wtedy, gdy chciałam zostać cheerleaderką, a rodzice namówili mnie na drużynę. To nie ty masz kibicować komuś, to ktoś ma kibicować tobie, życie jest po to, żeby żyć, a nie tylko się przyglądać.”

Dobre 🙂

Podobnie jak opowiadanka.