‚Czasomierze’ dostałam od Renatki na urodziny.

Książka jest dość długa (666 stron) i trzeba czytać ją uważnie, bo dużo się dzieje, ale że akurat dokańczałam chorować po mej górskiej wyprawie, to spokojnie mogłam czytać do 2-3 w nocy :), co, niniejszym, czyniłam.

Jest to historia życia Holly Sykes, której życie jest niezupełnie zwyczajne. Na przykład słyszy głosy, które jednak później jednemu specjaliście udaje się uciszyć oraz jedna starsza pani prosi ją o udzielenie schronienia. Minie parę stron, zanim czytający się dowie wszystkiego o źródle i głosów i o co chodziło z owym schronieniem. 

Pomimo, że nie jest to książka w moim stylu, bo są tam elementy science-fiction, lekkich czarów i tego typu guseł i zabobonów;), to bardzo mi się podobała i nie mogłam się od niej oderwać. 

Serdecznie polecam, nawet tym, którzy nie leżą z gorączką w łóżku 🙂

Książkę pożyczył mi właściciel Gościńca Rajec w Rajczy 🙂

Dopadło mnie bowiem jakieś choróbsko, objawiające się gorączką, więc zamiast iść w góry, musiałam zostać w domu w pozycji ‚padnij’. W tej pozycji bardzo dobrze jest mieć co czytać, a jedyną książkę, którą miałam, skończyłam dzień wcześniej. A że księgarni w Rajczy nie ma, pan zaoferował mi książkę ze swoich zbiorów :).

To jest ten tym opowieści, o którym mój Mąż powiedziałby, że ‚nic się tam nie dzieje’. Jest to historia jednego wieczoru, jest knajpa, jest kobieta z martini przy barze, jest kelner i jest facet, który pojawia się w knajpie niepodziewanie. Kobitka od martini czekała,co prawda, na innego, ale przyszedł ten. Jak się okazuje, jest to jej ex-miłość, która porzuciła ją dla innej. To spotkanie sprawia, że muszą kilka spraw poruszyć i do kilku spraw wrócić. 

Spokojne opowiadanko, idealne na dni z bolącym baniakiem 🙂

Książkę pożyczyła mi Sąsiadka, pochwaliła się bowiem, że ją ma, a ja kiedyś gdzieś czytałam, że dobra, więc pożyczyłam.

Zaczęłam ją czytać w samochodzie, jadąc na wakacje (spokojnie, byłam wtedy kierowcą;) i poczułam się nieco jak na spotkaniu AA, bo ta książka jest o uzależnieniu od alkoholu i trawy. Ostatnia, którą przeczytałam, była o uzależnieniu od tabletek, dla odmiany. Tematyka, prawda, wakacyjna ;).

Historia uzależnienia jest podobna do tego z poprzedniej książki: kobita jest wykształcona, ma dobrą pracę i dobrze zarabia, jednak ogarnianie życia na trzeźwo zdecydowanie jej nie idzie. Strach przed praktycznie wszystkim na trzeźwo jest tak wielki, ze zaczyna pić już w podstawówce i tak trwa to i trwa. Aż pewnego dnia postanawia, że czas z tym skończyć. Tradycyjnie, jak każda osoba uzależniona przez bardzo długi czas uważa, że ejjjjj, przecież nic jej nie jest i że może sama przestać i że luz. Otóż nie luz i sama przestać NIE może. 

Wychodzi z nałogu, ale nie jest to wyjście szybkie, łatwe i przyjemne, są potknięcia, są nawroty, są problemy. I pilnować trzeba się cały czas, bo uzależnionym jest się do końca życia, niestety.

Gdzieś w tej książce było napisane, że kiedy człowiek jest trzeźwy, to ma jasny obraz całości. A niektórzy ludzie panicznie się boją tego jasnego obrazu. Wolą czegoś nie widzieć, albo widzieć to innym niż jest w rzeczywistości. Takie życie, to jak pływanie w płetwach: pływasz pięknie i szybko, ale tylko jak masz płetwy na girach. Zdjęcie płetw powoduje, że idziesz na dno, albo kompletnie nie nadążasz za resztą.

Historia smutna i bardzo prawdziwa.